ریاکاران و هزینه کردن از رهبر برای توجیه ضعف ها

یکی از پدیده های مهم و سرنوشت ساز در جمهوری اسلامی، رهبر است. رهبری که بعضی از قبیله های سیاسی تنها از وجه قانونی آن را قبول دارند، بعضی حتا وجه قانونی آن را هم خدشه دار می دانند و بعضی نیز که اکثریت را دارند، قایل به رهبری فراقانونی وی هستند.

در این میان رفتار دولت های جمهوری اسلامی در این مورد بسیار جالب است. یکی از شاخصه های اصلی رفتار دولتمردان در مواجهه با رهبری و اندیشه های وی میزان ولایت پذیری از رهبری بوده است.

این مسئله همیشه و در همه ی دولت ها از آن چیزهایی بوده که سعی می شده دست کم ادعای آن وجود داشته باشد. در دولت های حجت الاسلام هاشمی و خاتمی، این حجم ادعای ولایت پذیری زیاد نبود اما یکی از زمینه های اصلی حضور و بروز فرهنگ رفتاری دکتر احمدی نژاد و دولت او را می توان همین وجه از شخصیت او و دولتش دانست.

اما نکته ی موثر و همچنین نگران کننده ای که وجود دارد، سانسور رهبری از جانب دولت است. البته واضح است که کسی نمی تواند رهبری را سانسور کند؛ اما باید بپذیریم که دولت و حامیان آن به راحتی دست به تقطیع رفتارهای سیاسی رهبر و برجسته کردن بخش هایی از آن زده اند؛ با این توجیه که با این کارشان از دولت عدالت حمایت می کنند و سبب موفقیت آن می شوند.

حمایت های رهبری در همه ی دولت ها موجب سوء استفاده دولتیان و حامیان آن ها بوده است؛ آن چنان که یک سخن رهبری درباره ی آیت الله هاشمی رفسنجانی سال ها بر سر زبان ها بوده و کاملا در راستای حمایت کامل رهبر از دولت ایشان استفاده می شده است. و همچنین درباره دولت حجت الاسلام خاتمی.

اما حمایت خاص رهبری از دولت احمدی نژاد باعث شده است حامیان دولت با بی پروایی و بدون توجه به ملازمات رفتار رهبر دست به برجسته سازی بخش هایی خاص از سخنان رهبر کنند و نقش رهبر را به نقش یک هوادار سرسخت تنزل دهند؛ آن چنان که هر انتقاد یا برخورد واقع گرایانه ی رهبری در برابر دولت به شیوه های مختلف مورد توجیه قرار می گیرد.

و این گونه است که حتا مدعیان اطاعت کامل از رهبر هم به راحتی دست به تاویل رهبر می زنند. و ابابی از سنگر گرفتن پشت رهبری نظام و هزینه کردن از وی ندارند.